Züraf(A)dam

Böyle bir acıyı yaşamak onların kaderi miydi? O kadar yolu anne özlemiyle katetmek karşılığı; oltaya yakalanmak mıydı?

Takma dişlerini bir bardak su yerine, denize bırakan yaşlı bir adam gibi şaşkın, sadece ağzındaki acıyla ölümü hisseden bir İstavrit balığı, şimdi ne düşünebilirdi ?

HOLA VONA !  /  ANİMASYON FİLM’DEN  /   A.P.P 

Hala aynı bakıyor olmana ve aynı hareketleri yapıyor olmana asla bir şey diyemem. Ama niçin hala aynı kokup beni üzüyorsun. Senden vazgeçmek isteyip istemediğimi isteklerimin karışmasından isteksiz bir çocuk gibi istekli ve zorâki bir biçimde kafa karıştırıyorum. Ne yazıp yazmadığımı bilmiyorum. Cümle devrik kuruyorum. Seni seviyorum çok. Özledim çok. Seviyorum çok. Özledim. Seni. Seviyorum. Allah belamı versin.

mahalledeki fahişeye yanık Necati.

fahişenin penceresinin altında kurduğu fantezileri;

sigara dumanıyla,

pencereden sarkan sepetle yollar.

üstü kalsın Necati…

sürrealist bir sanatçının izdüşümleri gibi,

umarsızca anlam aramak.

sakız fallarına medet umarken,

kağıttan gemileri, haliç’ten kalkar…

ya elin adamını deliler gibi kıskanmak ?

apartmandan çıkarken adamları,

külhanbeyi edasıyla dikizlemek

olur iş mi Necati ?

olacak iş değil Necati…

‎”Affetmek için iki kişilik erdem lazım… Hem onu affetmek, hem onu affettiğin için kendini affetmek…”

Orson Welles

Küçük bir çocuğun parktan ayrılmak istemeyişinin soluksuz direnişi gibi. Hangi örgüt bu kadar güçlü direnebilir ki  ? 

A.P.P

Kendimi mezesiz kalıp, tekedilmiş rakı fabrikası gibi hissediyorum. Belki düşüncelerim anason kokusu gibi yıllardır hissedilir, kim bilir…

A.P.P

Yüreğime akan gözyaşlarıyla yapay göl oluşturduğum doğrudur. Bir daha gelirsen elektrik üretmek amacıyla baraj gölü de yaratabilirim. Sana mecbur muyum ?

Destina aradı… Konuştuk… Ağlaştık… Pazar beni görmek istediğini söyledi, şenliğe davet etti… Düşündüm, belki dedim… Gel dedi…Geleceğim dedim… Sanırım yalan söyledim…

Ama o’nu hiç bu kadar istekli görmedim…

Ve çok özledim…

Ellerini alıyorum, sabaha kadar seviyorum.

Ellerin beyaz, tekrar beyaz, tekrar beyaz.

Ellerinin bu kadar beyaz olmasından korkuyorum.

Şimdi sen kalkıp gidiyorsun, git…

Gözlerin durur mu ?

Onlar da gidiyorlar, gitsinler…

Cemal Süreya

” Ne alırdınız ? ” diye, sorduğunda garson, en çok bir ”dost” ve çay istiyor canım. Kaşarlı olmasın mümkünse.

A.P.P

Tezgahtar kızın davetkâr güzelliği uğruna kaç çeşit meze aldım bilmem. 

Bilmem mezelerin davetkâr güzelliğini. Tezgahtar kızın güzelliği bereketiydi envai çeşit insanın. Ve tezgahtar kızı düşlerken gelen sabah ezanı… Ölümü hatırlatıyor hep, ölmemeli tezgahtar kız. Usta kepenk indirmek zorunda kalmamalı ve göz kapakları. Anlamsız bi huzur verirken, korkutuyor da sabah ezanı.  Fakat çayla çok keyifli dinlemesi. Demleniyorsun hatice neticede… 

A.P.P

Git demiyorum ki. Zürafalara her gün dikenli yaprakları kim yedirecek o’nu düşünüyorum. Zürafalarım için kal demiyorum. Gittin kaldım, kalmadın. Arka bahçemdeki gergedan bile seni arıyor, n’olur aç telefonunu.

Kızlar işin sırrı Nutella Nutella diye anırmakta değil, Nutella’nın gizli tarifi olup olmadığını bulmakta. Hiç şüphesiz; Sokullu Mehmet Paşa’da Nutella’ya hasta olurdu.

Evinin yolunu ezbere bilmek gibi, düşünmeden, taşınmadan. Sana ezber oynuyorum, aktarma yapıyorum sevgili…

A.P.P